साउन १ | शुशिल यायावर

Views

आज फेरि साउन आयो।

क्यालेन्डरमा साउन १ देखियो। बाहिर पानी परिरहेको छ। झ्यालको सिसामा ठोक्किँदै झर्ने प्रत्येक थोपाले एउटा पुरानो कथा सम्झाइरहेको छ। त्यो कथा, जहाँ साउनको सोमबार तिम्रो एउटा मेसेजको पर्खाइमा बित्थ्यो। आज त्यो पर्खाइको रूप फेरिएको छ। पहिले तिम्रो रिप्लाइ कुर्थेँ, आज तिम्रो साथ कुर्छु।

विवाहले सम्बन्धलाई नयाँ नाम दियो, तर प्रेमको बानी भने उस्तै रह्यो। अझ सायद पहिलेभन्दा गहिरो भयो। पहिले तिमी “अनलाइन” देखिँदा मन खुसी हुन्थ्यो। अहिले त तिम्रो एउटा “खाना खायौ?” भन्ने मेसेजले पनि दिनभरको थकान हराइदिन्छ। पहिले तिमीलाई भेट्ने सपना देख्थेँ। अहिले तिमीलाई फेरि अँगालो हाल्ने दिन गन्दै बस्छु।

आज बिहानदेखि एउटा प्रश्नले मन छोडेको छैन।

सायद तिमीले आज हरियो चुरा लगाएकी होल्यौ। सायद हातमा फेरि मेहेन्दी सजाएकी होल्यौ। सायद कलेज जाँदा कसैले “कति राम्रो मेहेन्दी!” पनि भनेको होला। म भने हजारौँ माइल टाढा बसेर कल्पनामै तिम्रा हातहरू हेर्दै छु।

एक समय थियो, तिम्रो मेहेन्दीमा आफ्नो नाम खोज्थेँ। जुम गरेर हेरिरहन्थेँ। एउटा अक्षर भेटिए पनि दिनभर मुस्कुराउने थिएँ। आज त त्यो खोजाइ सकिएको छ। तिम्रो नामसँगै मेरो नाम जोडिएको छ। तर अचम्म लाग्छ, नाम खोज्ने आवश्यकता सकिए पनि तिमीलाई खोज्ने बानी अझै सकिएको छैन।

दूरीले कस्तो अनौठो खेल खेल्छ।

एकै आकाशमुनि भएर पनि एउटै झरीमा भिज्न पाइँदैन। एउटै साउन भएर पनि एउटै छानामुनि बस्न पाइँदैन। एउटै चन्द्रमा देखेर पनि एउटै झ्यालबाट हेर्न पाइँदैन। हामीसँग प्रेम छ, सम्झना छ, विश्वास छ… तर यी सबैको बीचमा एउटा महासागरजत्रो दूरी पनि छ।

आज साउनको पहिलो दिन हो। सबैले हरियो रङको कुरा गरिरहेका छन्। कसैले चुराको, कसैले मेहेन्दीको, कसैले व्रतको। म भने एउटा मात्र कुराको कुरा गरिरहेको छु—तिमी।

मलाई साउनको सबैभन्दा मनपर्ने रङ हरियो होइन, तिम्रो मुस्कान हो। सबैभन्दा मनपर्ने आवाज झरीको होइन, तिम्रो “हेलो” हो। सबैभन्दा मनपर्ने सुगन्ध माटोको होइन, तिमी नजिक हुँदा आउने त्यो आफ्नोपनको गन्ध हो।

कहिलेकाहीँ लाग्छ, भगवान्ले प्रेम गर्नेहरूलाई दूरी किन दिन्छन् होला? सायद प्रेमलाई मापन गर्ने सबैभन्दा ठूलो तराजु नै दूरी हो। किनकि नजिक हुँदा प्रेम देखिन्छ, तर टाढा हुँदा प्रेम महसुस हुन्छ।

र म हरेक दिन महसुस गरिरहेको छु—तिमीलाई।

आज तिमीले सायद व्यस्त भएर एउटा सामान्य मेसेज मात्र पठाउली। “खाना खायौ?” वा “काम सकियो?”। अरू कसैलाई त्यो साधारण लाग्ला। तर मलाई थाहा छ, ती शब्दभित्र तिम्रो माया लुकेको हुन्छ। त्यसैले म तिम्रो प्रत्येक मेसेज धेरै पटक पढ्छु। तिमीले लेखेका शब्दहरूभन्दा पनि नलेखिएका भावहरू पढ्न खोज्छु।

मलाई अझै पनि त्यो दिनको प्रतीक्षा छ, जब अर्को साउन आउनेछ र हामी टाढा हुने छैनौँ। झरी पर्दा तिमी झ्यालबाट हेर्नेछौ, म पछाडिबाट चुपचाप अँगालो हाल्नेछु। तिमी “डर लाग्यो” भनेर मुस्कुराउनेछौ, अनि म भन्नेछु, “अब कुनै साउन दूरीले होइन, हामीले सँगै लेख्नेछौँ।”

त्यो दिन सायद मेहेन्दी फेरि लाग्ला। तर त्यसमा मेरो नाम खोज्नुपर्दैन। त्यो हात समातेर हिँड्ने अधिकार त पहिले नै पाइसकेको हुनेछु।

आजको साउन भने फेरि एउटा पर्खाइ बनेर आएको छ। झरी रोकिएला, बादल खुल्ला, महिना सकिएला। तर तिमीलाई भेट्ने मेरो पर्खाइ सकिने छैन। किनकि केही पर्खाइहरू अन्त्य हुनका लागि होइनन्, प्रेमलाई अझ गहिरो बनाउनका लागि जन्मिएका हुन्छन्।

यदि आजको यो झरीले मेरो आवाज तिमीसम्म पुर्याउन सक्यो भने, म यत्ति मात्र भन्न चाहन्छु—

“साउन फेरि आयो, तर मेरो ऋतु तिमी जहाँ छौ, त्यहीँबाट सुरु हुन्छ। दूरीले हामीलाई टाढा राखेको छ, तर मेरो हरेक बिहान, हरेक साँझ, हरेक प्रार्थना र हरेक साउन आज पनि तिम्रै नामबाट सुरु हुन्छ।”